Onregelmatige hartslag maakt leven ondraaglijk | Vraag het ons

Terug

Vraag het ons

04:47 09/10/2016

Onregelmatige hartslag maakt leven ondraaglijk

Beste dokter,

Ik ben een man van 30 jaar, in zeer goeie gezondheid en erg sportief. Sinds ongeveer 8 jaar heb ik regelmatig last van een onregelmatig kloppend hart. Even verder toelichten m.b.t. mijn geschiedenis. Ik ben een wielrenner op amateurniveau en neem deel aan wedstrijden. Mijn hart schijnt bijzonder "goed" te zijn volgens de cardiologen die me hebben onderzocht, in die zin dat mijn vermogen (power) extreem hoog is zoals vastgesteld tijdens de maximale-inspanningstest. Beide cardiologen die me hebben onderzocht hebben hebben tijdens de fietsproef dan ook totaal niks vastgesteld, alles scheen hen perfect normaal te zijn. (Nu is het ook zo dat ik tijdens die proeven toevallig ook inderdaad geen problemen heb gehad - ik wist dit zelf ook al wel.) Verder heb ik ook twee holteronderzoeken gehad en ook dat was prima, er was enkel "sinusaritmie". Volgens de cardiologen heb ik een "perfect hart" en men raad me bv. ook helemaal niet af om te sporten. De cardiologen suggereerden/vroegen vooral of er bij mij sprake zou zijn van stress. Ik dacht van niet, maar in elk geval heb ik alles proberen doen om stress te verminderen en zo en tot nu toe is er helemaal niks veranderd aan mijn hartconditie. De problemen zijn onderhand totaal ondraaglijk geworden. Ik kan niet meer behoorlijk functioneren. Elke keer als ik mijn hart voel overslaan of onregelmatig kloppen dan stort mijn wereld in. Er moet iets aan gebeuren want het kan zo niet meer verder. Ik zal kort mijn problematiek beschrijven. Soms voel ik een zeer harde "klop". Dit gebeurt gemiddeld 1 keer per dag maar in sommige periodes meer (bv. 5 of zelfs 10 kloppen) dan andere (het kan gebeuren dat het een aantal dagen, misschien zelfs een week, niet voorkomt). Elke keer als dit voorvalt, heeft het een gigantische (mentale) impact op me. Ik kan er hoegenaamd niet mee overweg. Er lijkt in dezen wel een of ander verband met "stress" te zijn maar dit is ook helemaal geen duidelijke correlatie aangezien op sommige erg stresserende momenten ik net helemaal geen overslagen had en op andere perfect relaxte momenten ik dan weer heel erg last had van overslagen. Er is in elk geval wel een heel erg duidelijk verband met eten. Ik heb erg veel last van mijn spijsverteringsstelsel, waarbij ik dikwijls na maaltijden heel veel moet "boeren" (vaak honderden) maar deze boeren "niet-effectief" zijn en geen gevoel van vervulling geven; uren en uren na een maaltijd voel ik me erg ongemakkelijk en bij het slapengaan moet ik dikwijls (bijna altijd) opnieuw rechtop gaan zitten gewoon omdat het gevoel zo vervelend is. Ik heb dan, na de maaltijd, ook een drukkend gevoel op de keel (een "bol") en in het algemeen overal op het bovenste gedeelte van de slokdarm. Het is heel vaak zo dat deze "kloppen" (hartoverslagen) gepaard gaan met dit vervelende gevoel dat ik krijg na het innemen van voedsel. Het vreemde is dat dit dikwijls pas een uur of zo na het eten begint maar heel erg lang kan duren. Men heeft mij ook al gepraat over de nervus vagus en hoe het hart en het spijsverteringsstelsel samenhangt enzovoorts, allemaal goed en wel maar wat kan er dan aan gedaan worden? Gezien dit probleem mijn leven beheerst - ik kan er helemaal niet mee om - en verziekt, moet er iets aan gedaan worden. Voor alle duidelijkheid: deze "kloppen" waar ik het over heb duren slechts 1 seconde of zo, en komen uitsluitend in isolatie voor. Naast deze "kloppen" is er echter nog een ander probleem. Heel soms - dit komt soms maar 1 keer in een paar maanden voor, maar soms ook wel meer - slaat mijn hart gedurende 3 tot maximaal 15 seconden totaal onregelmatig, dan is het compleet "out of control". Het lijkt dan alsof het heel erg snel slaat maar er zit op dat moment geen duidelijk ritme meer in. Dit laatste komt ook weleens voor tijdens het sporten (het fietsen in mijn geval). De kloppen waarvan sprake zijn op zich al erg genoeg, maar wanneer dit laatste fenomeen gebeurt tijdens het fietsen dan wordt het me al helemaal teveel! (Het gebeurt overigens zeker niet alléén tijdens inspanning, ook soms in rust.) Op zulke manier kan ik gewoon niet sporten. Ik moet hier wel aan toevoegen dat ik ook soms lange tijd, enkele maanden, fiets (bv. 20 fietstrainingen) zonder dat dit "fibrilleren" (ik vermoed namelijk dat dit boezemfibrilleren is, daarom gebruik ik deze term) voorvalt. Laatst tijdens de finale van een wielerwedstrijd kreeg ik helemaal op het einde last hiervan, het duurde zo'n 10 seconden; ik kon op zich (fysiek) nog wel verder maar mentaal werd ik helemaal vernietigd. (Eerlijkheidshalve moet ik hier wel aan toevoegen dat het toen de eerste keer was dat ik voor een race een cafeïnepil had ingenomen, maar het is onduidelijk of dit hier iets mee te maken had. Het is zeker niet zo dat ik erg gevoelig schijn te zijn voor cafeïne; het lijkt in ieder geval ongerelateerd te zijn, historisch gezien.) Op deze manier kan het niet verder. Dit verstoort niet enkel het sporten maar mijn hele leven. Ik heb al heel veel voedingssupplementen geprobeerd, mijn "lifestyle" proberen aan te passen, homeopathische middeltjes zelfs, enz., maar niks lijkt te werken. Overigens, het lijkt zeker niet enkel door het fietsen te komen: ik heb nl. (o.w.v. omstandigheden - drukte op het werk en ook enkele fysieke blessures) ook al eens voor ca. een half jaar niet kunnen fietsen en bovenstaande problematiek (zowel de "kloppen" als het "fibrilleren") gingen gewoon door - er was geen merkbaar verschil met voorheen. De cardiologen stelden voor: "helemaal geen behandeling, of een betablocker". Nu is het zo dat ik o.w.v. mijn wielercapaciteiten/activiteiten geen betablocker wil nemen. Dit hoeft hopelijk geen verdere uitleg: je gaat ook geen Formule 1-race rijden met een begrenzer of zeg maar rem op de motor. Dan kan je beter niet racen. Wielrennen en het nemen van een betablocker is voor mij compleet incompatibel. En dan zou het trouwens nog maar de vraag zijn of een betablocker mij wel zou kunnen helpen. De dokters hebben me vaak genoeg gezegd "het is onschuldig, je moet het aanvaarden" maar helaas, na 8 jaar heel hard proberen moet ik vaststellen dat dit onmogelijk is gebleken. Ik ben ten einde raad nu. Er zijn geen verdere vooruitzichten. Ik zou graag mijn klachten wegnemen of tenminste verminderen, helaas is dit tot nog toe helemaal niet gelukt. Van een mogelijke ablatie heeft nog geen enkele cardioloog gesproken; uit wat ik allemaal heb gelezen op het internet leid ik echter toch min of meer af dat het in mijn geval moeilijk zou zijn dit te doen gezien het feit dat de onregelmatigheden (vermoedelijk) te infrequent voorkomen. Ik vraag me nu af wat ik nog zou kunnen proberen om mijn klachten te verminderen.

0
4

Je moet Inloggen om te reageren

Francine Steerneman

Ik vind het naar voor je dat deze volstrekt onschuldige overslagen zo'n grote invloed hebben op je leven en ik denk echt dat de sleutel tot de oplossing van dit probleem bij jezelf ligt. Ieder mens heeft overslagen de een meer dan de ander en de ene mens is zich hiervan bewust een ander voelt ze niet eens. Je beschrijft dat de overslagen bij jou heel weinig voorkomen dus een ablatie is gewoonweg geen optie. Ook wat jij boezemfibrilleren noemt zijn mogelijk en waarschijnlijk gewoon een paar overslagen kort na elkaar temeer omdat je aangeeft dat dit maximaal 15 seconden duurt. Je geeft aan dat een betablocker voor jou als wielrenner geen optie is en dat begrijp ik ook. Ik denk dat je het veel meer zult moeten zoeken in acceptatie dat overslagen een normaal fenomeen zijn en geen aandoening en het verleggen van je focus naar andere dingen want hoe meer je er op let des te meer zul je ze voelen. Dit maakt je meer gestresst en werkt alleen het ontstaan van meer overslagen in de hand. Let op met wat je eet (met name sterk gekruid eten, koffie en alchohol hebben invloed) en laat energiedranken en cafeinepillen maar liever achterwege. Maar vooral ontspan!

17:35 09/10/2016

Manuel Jonckheere

Beste,
Ik wil hier toch ook even op reageren aangezien ik mezelf herken in uw verhaal.
Ook ik ben amateur-wielrenner en enkele jaren geleden werd ik ook uit het niets geconfronteerd met deze vervelende (maar onschuldige) overslagen. Als ik 1 overslag voelde dan kon je me “mentaal” ook afvoeren. Dan trok ik volledig wit, en had ik uren aan een stuk een hartslag van 100/min, puur van de stress. (Volgens mijn cardioloog kan het zijn dat sporters deze overslagen heftiger ervaren aangezien het hart groter is.)
Door me te verdiepen in het fenomeen en zo te begrijpen dat ze werkelijk onschuldig zijn, kon ik mezelf verplichten er geen aandacht aan te geven. Dit is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Maar het hierboven gegeven antwoord op uw vraag kan ik wel degelijk bevestigen. Door acceptatie voel ik nu nog slechts enkele overslagen per jaar. Ik krijg er geen stress meer van en accepteer ze. Stress lokt overslagen uit en als de overslagen bij u stress uitlokken zit je uiteraard vast in een vicieuze cirkel. Doorbreek deze cirkel, ze gaan nooit volledig verdwijnen aangezien iedereen overslagen heeft en ze daarmee een normaal fenomeen zijn. Iets wat normaal is, kan je niet behandelen… Succes!

14:10 10/10/2016

suus-bl

Ook ik herken je angst omtrent de overslagen. Ik zou je willen zeggen, ga desnoods met iemand praten, maar bovenal ga geloven dat iedereen overslagen heeft en dat het volkomen onschuldig is. Ik heb er sinds bijna 1,5 jaar zo'n 500 tot 5000 per dag en de ene dag kan ik het beter dragen dan de andere. Nu baal ik dat ik al die jaren daarvoor al in paniek raakte van een enkele overslag, want wat zou ik graag terug willen naar die tijd. Zelf blijf ik wel zoeken naar een oplossing op alternatief gebied om het te verminderen. Een paar per dag kan ik wel handelen. Een paar per min word ik ondertussen spuug en spuug zat. De reguliere artsen doen helaas weinig met het psychische stukje wat het met je doet. En ondanks dat ik er dus gem. 1 per min, heb heb ik er ook te weinig voor een ablatie. Dus accepteren en als je er 1 voelt, voel de overslagen/klop en zeg, oke dat was er 1 dat is normaal, ieder hart slaat over en verleg je aandacht naar waar je mee bezig was. Door het te blijven oefenen gaat het steeds beter!

Echt hoe banger je wordt, hoe groter de kans dat het alleen maar erger wordt. Dus ik sluit me aan bij bovenstaande, iets wat normaal is kun je niet behandelen.
Succes!
En mocht je nog niet lid zijn van de fb groep hartoverslagen/extra syslole en behoefte hebben aan lotgenoten contact, wees welkom.

21:33 10/10/2016

Hubertina

Naar aanleiding van mijn herkenning van de beschreven (mentale) onmacht, naast de goeie fysieke conditie, wil ik het volgende graag delen.
Mijn hartritme-stoornis begon in 2012 met een overslag, een extra systole, of ook wel door de toenmalige cardioloog een ischemie genoemd. Goeie “ fietsconditie”, hart van een 40 jarige werd gemeten ( ben vrouw en 68 jaar).
Na de route via de cardioloog, met cathetherisatie ter verheldering van de toestand van de aders en slagaders (oke) aan de pillen. Bloedverdunners en hartritme-vertragers. Bloedverdunners is goed mee te leven maar de hart-ritmevertragers ervoer ik als verschrikkelijk!
Na inname had ik het fysieke gevoel dat er voortdurend innerlijk op de rem getrapt werd en ik in de fysieke versukkeling ging. Bleeeeeèh…
Ik hou al mijn hele leven van bewegen, fitness, andere sporten, fietsen, wandelen skiën etc… Bijna dagelijks boezemfibrilleren…..getver….echt een naar, unheimisch, fysiek gevoel.
ik kwam op de lijst voor een ablatie-operatie.
Minimaal 80 % van alle hartklachten is stress-gerelateerd, vertelde mijn cardioloog.
Ik voelde echter geen bewuste stress en kan me heel goed ontspannen.
Wat nu te doen? Operatie was voor mij een laatste optie.
Naast de regulier methode en controle ging ik op onderzoek uit en kwam terecht bij BSR.
BodyStressRelease.
Tijdens deze behandelingen werd me duidelijk dat het lichaam, en met name het zenuwstelsel, een stress-geheugen heeft. Het hart heeft ook een eigen zenuw-stelsel en een eigen stress-geheugen.
Via deze behandelingen, waarin niet zoveel gesproken wordt maar vooral de interne communicatie tussen hartbrein en hoofdbrein, zenuwstelsel en spierstelsel, geactiveerd en hersteld wordt op neurofysiologische niveau, ervoer ik hoeveel onbewuste stress-herinneringen ik opgeslagen had in mijn fysieke systeem.

Ik slik nog steeds de bloedverdunners. Ben in overleg met de cardioloog gestopt met de hart-ritme-vertragers en voel dat op een oncontroleerbaar niveau, er een nieuw ritme ontstaat tussen tussen mijn hartbrein en mijn lichaamsbrein. Ik kan er voorlopig prima mee leven.
Misschien een mogelijkheid?
Verder informatie is beschikbaar via de officieel website: www.bodystressrelease.nl
Hartelijke groet,
Hubertina.


17:33 12/10/2016